Poezi

Po m’kthehen puthjet në ëndërra

E muskujt e gojëzës mu kishin ba shumë tërheqëse

Për të gjithë fytyrën

Për mua

Mos të thoja për të dy

Mjafton që Qiellin ta duam

Pavarësisht nga pesha e mëdyshjes

Dashuria është dashuri

Send i mbushur me magji

E çuditshme e një fantazi e paprekur e pa parë me sy !

Më fal- i thashë vetes

Se rash në bela

E fytyra ime pas nji kohe filloi të derdh lotë

Ende më kujtohen

Poezitë ngjyrë roze që i kisha vënë në murin e zemrës

Kurse në veshët e mi shkrihej dylli i zanit t’gitarës

Para syve më vijnë pasqyrimet tashmë bardhë e zi

T’nji buzqeshje t’ambël

Shumë e ambël

E dora kujton shtrëngimin e parë !

Shumë mjegull

E dallga të rënda

Frymarrje të dobëta e shtrëngojnë shpirtin tim

Në anën tjetër Sarajeva thërret për shpëtim !

Ndoshta unë nuk marrë vesh nga këto gjana

Por edhe nuk ka rëndësi se kush prodhon dashuri

Mjafton të jetë origjinale

E nga këto kohëra hijeshia e buzqeshjeve më mbetet kujtim

Dhe konakët që bëj me veten

U harrofshim përjetësisht !

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s