Poezia 11

Të kam prit tek dera,

Disa fjalë me t’i thanë,

E besa nuk kish qenë keq edhe kangat e Nexhmisë qiellit me ja dhanë.

E me e zhbiru me sytë e tanë natyrën,

E çdo bukuri,

Zogjt tuj këndu,

e pemët tuj vallzu.

Të kam prit tek dera e shpis vjetër,

Aty ku jam rrit,

Me tana kangët e Simakut e Vaçes që m’bajnë dritë.

Hajde t’i këndojmë dashnisë,

E maleve të Sharrit,

Shqipërisë dhe Shkupit tonë,

Hajde t’i këndojmë kangët tona,

E natyra t’na ndigjon zanin,

Le t’lakmojnë e xhelozojnë të tan për bukuritë tona,

Se kem me vazhdu me këndu,

Derisa yjet vijnë e bashkangjiten n’valle.

Hajde t’i këndojmë dashnisë,

Se ikën rinia e vjetërsohet si kjo derë e kësaj shtëpisë…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s