Poezia 6

T’madhnishme fjalët e nji shpirti që rrall here ta then rrugën e habitesh tu e sodit çdo cilësi,
Ta merr mendjen e vet me veti thu : a paska zana t’prrallave hala ?
Rrall e përmall kso njerëz kan mbet mbi horizontin që ndryshku e ka rrok prej zemrave t’kalbuna.
Durimi,
Ja ka zbut zemrën edhe kur n’shpirt ia kanë përplas fjalt ma t’kqija e ma t’zeza,
Asht përbi sdi sa herë për me e duru t’keqen e për me i mbajt lotët.
E kur e ka kuptu ky shpirt se fjalt e zeza vrasin,
Asht ba thesar i fjalëve t’bardha e t’buta e ska dit kurrë nji fjal t’keqe me ta thanë.
Ky shpirt i bardhë që rrallë herë rrugën ta then, e habitesh, tronditesh sa edhe goja t’mbetet hapun,
E i thu vetes : qysh me ja ba, e nja dy fjal me i ndrru, a ndoshta veq n’andërr kom me e taku ???!
Kët shpirt t’njomë e t’dashtun me të gjithë, ke me e taku n’kopshtim e fmive tu i pyt për andrrat e tynve,
Per çdo lojë e dëshirë besa edhe për dashninë.
E kur ky shpirt ka me t’fole per dashnine,
Nga goja kan me i rrjedhe fjalt ma t’mira t’poezive ngjyre kadife,
Ti ske pse habitesh,
E as lodhesh tuj mendu se qysh me ja ba,
Bashkoi disa poezi e disa fjalë,
E mos e le pa i thanë se edhe ti kshtu je ka i don ditët e netët besa edhe tan fjalt .
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s