Poezia 7

Në fluskat shpresë rrezaton një jetë
E bukur e qetë e verdhe si një gjeth
Pa gënjeshtra e mashtrime , jeton e frymon nën çati dashurie
Jo nuk ka vend për trishtim , dëshpërim e as lotë
Jemi bërë të synojmë për kurorë 
Kurorë lumturie , buzëqeshje e fjalë miradie
Një shpirt që thurr për dashuri nuk ka kohë të humb me shpalos ndjenja për vetmi
Sepse pritja na bën të kuptojmë shumë gjëra , të mendojm e shohim me sy dhembshurie
Të ecim nëpër këpucat e atyre që për poezi jo nuk kishin njohuri
Për tu futur në lotë e për të dhuruar një përqafim si simbol
Simbol dashurie e rrespekti për të shfaqur keqardhjen në mes të detit
Det i mbushur me fjalë që i marrin valët
Fjalë të pathëna nga frika se do përmbytemi
Ikën fjalët edhe valët, erdh forca dhe gëzimi
Është e kotë me tregu për vuajtje e për lumturi
Fundja jo të gjithë do lexojnë me një palë sy
Dikush do ndjejë aromën e çiltër të një shpirti
Të tjerët do mudohen të gjejnë gabimin
Prandaj ,
Le të bëhemi lule pranvere, diell , shi , yje e erë
Le të jemi gjithcka nga kjo jetë
Gjithçka që na gjallëron e buzëqeshjet na shton !
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s